شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و هفتــــاد و هفتم جزء سوم از دفتز اول

امـرِ شــاوِر هُم پیغمبر را رســـید گـر چه رایی نیست رایش را ندید (3023/1) در ترازو جو رفیقِ زر شــــــدست نه از آن که جو چو زر جوهر شــدست (3024/1) روح قالب را کنون همره شدست مدتی سگ حارسِ درگه شدست (3025/1) نیکلسون " شاوِر هُم " را اشـاره به آیه ی 159 ســوره ی آل عمران ، و همچنین " سگ حارس درگه " را اشاره به پیوند موقت جسم بی مقـــدار با روح شـــــاهانه را نشان می دهد " نوشته است (1). ملا هادی سبزواری " ندید " را به معنی شبیه و مثل نوشته است (2) .