شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و هفتــــاد وچهارم جزء سوم از دفتز اول

وصیّت کردنِ رسول - صلّی الله عَلَیه و سلَم - مر علی را - کَرَّمَ الله وَجههُ - که چون هر کسی به نوعِ طاعتی تقرّب جوید به حقّ ، تو تقرّب جوی به صحبتِ عاقل و بندۀ خاص تا از یشان همه بیش قدم تر باشی گفت پیغامبر علی را کای علی شـــــــیرِ حقّی ، پهلوانِ پُر دلی (2963/1) لیک بر شـیری مکن هم اعتماد اندر ، در ســـــــــــایۀ نخلِ امید (2964/1) اندر آ در ســــــــــایۀ آن عاقلی کِش نداند بُـــــــــرد از ره ناقلی (2965/1) ظلّ او اندر زمین چون کوهِ قاف روحِ او