شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و هشتاد و یکم جزء سوم از دفتز اول

گفت یارش کانــدر آ ای جمله من نی مخالف چون کُل و خارِ چمن (3081/1) رشته یکتا شد،غلط کم شو کنون گر دو تا بینی حـروفِ کاف و نون (3082/1) کاف و نون همچون کمند آمـــد جَذوب تا کشــاند مـر عدم را در خُطوب (3083/1) پس دو تا باید کمنـــــــد اندر صُوَر گـــــر چه یکتا باشد آن دو در اثر (3084/1) گــــــر دو پا گـــــر چار پا ره را بَرَد همچو مقـــــــراضِ دو تا یکتا بُرد (3085/1) کاف و نون ، مراد دو کلمه ی خلاقه ی " کن " است .