شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و نود و هفتم جزء چهارم از دفتز اول

صد هزار ابلیس و بلعم در جهان همچنین بودست پیــــدا و نهان (3304/1) این دو را مشهور گردانـــــید اِله تا که باشد این دو بر باقی گواه (3305/1) این دو دزد آویخت از دارِ بلنـــــد ورنه اندر قهــــر بس دزدان بُدند (3306/1) این دو را پرچم به سوی شهــــر بُرد کشتکانِ قهــــــر را نتوان شمرد (3307/1) اگر چه صد هزاران ابلیس و بلعم در جهان بصورت پیـــــــدا و نهان وجود دارد ، امّا ابلیس و بلعم را از میان این صدها هـــزار ، خداوند مشهور گردانید تا که عبرت مردمان