شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و نود و سوّم جزء چهارم از دفتز اول

گفت اَغلالاً فَهُــــم بِه مَقمَحُون نیست آن اغلال بر ما از بـــــرون (3245/1) خَلفَهُم سَــــــــدّاً فَـاَغشَینا هُم می نبیند بنـــد را پیش و پس او (3246/1) رنگ صحرا دارد آن سّدی که خاست او نمی داند که آن سّ قضاست (3247/1) شاهدِ تو سدّ رویِ شــاهدست مرشدِ تو سدّ گفتِ مرشدست (3248/1) ای بســــــا کفّار را سودای دین بندشـان ناموس و کبرِ آن و این (3249/1) بنـــدِ پنهان لیک از آهن بتــــــــر بنـــدِ آهن را کـــند پاره بتــــــر (3250/1) بندِ آهن را توان مطالب برگزیده...