شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و یکم جزء چهارم از دفتز اول

باقیِ قصۀ هاروت و ماروت و نَکال و عقوبتِ ایشان هم در دنیا به چاهِ بابل چون گناه و فسقِ خلقانِ جهـــان می شـــدی بر هر دو روشن آن زمان (3348/1) دست خائیدن گرفتــندی ز خشم لیک عیبِ خود ندیدندی به چشم (3349/1) خویش در آیینه دید آن زشت مـرد رُو بگردانید از آن و خشم کــــــرد (3350/1) خویش بین چون از کسی جُرمی بدید آتشی در وی ز دوزخ شــــد پدید (3351/1) هنگامی که گناه و انحراف مردمان دنیا بر هاروت و ماروت روشن و آشکار می شد از روی خشم دست خود را می گزیدند و مطالب برگزیده...