شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و نود و نهم جزء چهارم از دفتز اول

پس چه عزّت باشدت ای نادره چون شـــــدی تو حُمُرّ مُستَنفِرَه (3317/1) خر نشــاید کُشت از بهرِ صلاح چون شود وحشی،شود خونش مُباح (3318/1) گـــر چه خر را دانشِ زاجر نبود هیچ معـــــذورش نمی دارد وَدود (3319/1) مولوی مجدداٌ در بیت 3317 بلعم باعور را که حسب آیه ی 50 سوره ی مدثـر مخاطب قرار می دهد و می گوید : اکنون که همچون خری شدی کــــه از شیرِ خدا رمیده گشـتی چه ارجمندی و تکریمی بر جای مانده است ، و خر را چون با انسان اُنس گــــــرفته نمی توان کشت حتی به جهت مطالب برگزیده...