شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و نود و هشتم جزء چهارم از دفتز اول

جمله حیوان را پی انسان بکُش جمله انسان را بکُش از بهرِ هُش (3312/1) هُش چه باشد؟عقلِ کلِ هوشـمند هوش جــــزوی هُش بود امّا نژند (3313/1) جمله حیواناتِ وحشـی ز آدمی باشـــد از حیوانِ اِنسی در کمی (3314/1) خونِ آنها خلق را باشـــد سبیل زانکه وحشی اند از عقلِ جلیــل (3315/1) عزّت وحشـی بدین افتاد پست کــه مر انسان را مخالف آمدست (3316/1) کریم زمانی نوشته :" این ابیات در بیان این مطلب است کـــــــه ارزش و اعتبار انسان به اندیشه است بدین جهت حیوان پائین تر از