شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و هشتاد و دوم جزء اول از دفتر دوم

کور را قسمت خیالِ غم فزاست بهرۀ چشم این خیالاتِ فناست (724/2) حرفِ قرآن را ضریران معدننــــــد خــــــر نبینند و به پالان بر زنند (725/2) چون تو بینائی پیِ خر رَو کـه جَست چنـــد پالان دوزی ای پالان پرست؟ (726/2) خر چو هست،آید یقین پالان تـرا کم نگردد نان،چو باشد جان ترا (727/2) نابینای باطنی را نصیب خیالی است که اندوه می افزاید چونکــــه از نابودی هستی موهوم خود اندوه داد ولی نصیب بینای باطنی خیالات فنای در " یکی " است .