مهناز افشار با «شور عشق» معروف شد و با آثاری مثل «آتشبس» ادامه داد، او پس از جدایی از همسرش به آلمان رفت و طی دو سال گذشته به تدریج کشف حجاب کرد تا این که شب گذشته پروسه را تکمیل کرد، خانم افشار در توئیتر فعالیتهای اجتماعیاش را ادامه داده و البته مدتی هم با یکی از شبکههای فارسیزبان همکاری داشت.
شبنم طلوعی بازیگر، کارگردان و نمایشنامه نویس ایرانی'>ایرانی در سال ۱۳۵۰ در تهران متولد شد. او دانش آموخته کارگردانی سینما از مدرسه فیلمسازی باغ فردوس و مطالعات تئاتر از دانشگاه نانتر- پاریس ۱۰ است.شبنم طلوعی بازیگری در تئاتر را از سال ۱۳۷۳ آغازکرد و بازی در فیلمهای «خانهای روی آب»، «بودن ونبودن»، «شراره»، «کارگاه شمسی و مادام»، «بدون شرح» را در کارنامه اش دارد.. طلوعی در سال ۱۳۸۳ ایران را برای همیشه ترک کرد.
چکامه چمن ماه متولد ۱۳۵۹ بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر است. وی بازیگری در سینما را از سال ۱۳۷۷ با فیلم «بودن یا نبودن» به کارگردانی کیانوش عیاری آغاز کرد.چکامه چمن ماه که سابقه بازی در فیلمهایی، چون «بودن یا نبودن»، «سهراب، «بانوی کوچک»، «جایی دیگر»، «شکلات»، «گیرنده»، «گهوارهای برای مادر»، «پایاننامه» و «اعترافات ذهن خطرناک من» و چند سریال تلویزیونی از جمله «ستارههای سربی»، «راز شیوا»، و «پرواز در حباب» را در کارنامهاش دارد.
زهرا امیرابراهیمی
زهرا امیرابراهیمی متولد۱۳۶۰، در رشته بازیگری تئاتر فارغالتحصیل شد. امیر ابراهیمی با ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی «کمکم کن»، «غریبانه» و «نرگس» به شهرت رسید.زهرا امیرابراهیمی سال ۱۳۸۵ به دلیل پخش یک فیلم خصوصی از خودش مجبور به ترک ایران شد.
مینا لاکانی
مینا لاکانی متولد ۱۳۴۸، بازیگر سینما است. نخستین بازی خود را در تئاتر با نقشآفرینی در نمایش هملت (قطبالدین صادقی) آغاز کرد و فعالیت او در سینما با حضور در فیلم «پرواز را به خاطر بسپار» صورت گرفت.او با بازی در فیلم سینمایی «دیدار» ساخته محمدرضا هنرمند برنده سیمرغ بلورین و دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول زن در سیزدهمین جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۷۳ شد. لاکانی در ۱۳۹۰ ایران برای همیشه ترک کرد.
گلشفیته فراهانی
گلشیفته فراهانی متولد ۱۳۶۲، بازیگری در چهارده سالگی در فیلم «درخت گلابی» داریوش مهرجویی شروع کرد و موفق شد سیمرغ بهترین بازیگر زن را در بخش بینالملل شانزدهمین جشنواره فیلم فجر دریافت کند.او در ادامه کار خود انتخابهای هوشمندانهای داشت و توانست نقشهای بهیادماندنی در فیلمهای «میم مثل مادر»، «درباره الی»، «ماهیها عاشق میشوند»، «سنتوری»، «بوتیک»، «اشک سرما» و.. را اجرا کند.مهاجرت گلشیفته در سال ۱۳۸۷ به هالیوود برای همبازی شدن با لئوناردو دیکاپریو برای چند سکانس کوتاه در فیلم «ریدلی اسکات» بود که در نهایت منجر به ترک همیشگی این بازیگر از ایران شد.
لادن طباطبایی
لادن طباطبایی در سال ۱۳۴۹ در تهران متولد شد و با ورود به دانشکده هنرهای زیبا فعالیت هنری خود را آغاز کرد. او دوره سه ماهه کارگاه آزاد فیلمسازی را زیر نظر فریدون جیرانی و فرخ انصاری گذراند.از جمله فیلمهای او «خواهران غریب»، «ازدواج به سبک ایرانی»، «تارا و تب توت فرنگی»، «من همسرش هستم»، «زنها فرشته اند» است. این بازیگر سینما و تلویزیون در سال ۹۴ به آمریکا مهاجرت کرد.
روناک یونسی
روناک یونسی متولد ۱۳۵۹ در تهران است. وی دارای مدرک فوق دیپلم عکاسی و لیسانس طراحی صنعتی است. وی فعالیت سینمایی خود را در مقام بازیگری از سال ۱۳۸۵ با فیلم «گرگ و میش» آغاز کرد.از جمله سریالهای او «آخرین بازی»، «سقوط آزاد»، «خانه بی پرنده» و «رستگاران» است. روناک یونسی چندی پیش به کانادا مهاجرت کرد.
سریال هایی باعث شهرت یک شبه بازیگرانشان شدند و حالا به خاطر مهاجرت همان بازیگران برای همیشه اجازه بازپخش نخواهند داشت. در اینجا مروری داریم بر سریالهایی که به علت مهاجرت بازیگرانشان در آرشیو صدا وسیما برای همیشه بایگانی شدهاند.
به گزارش گروه چهر ها رکنا، بسیاری از فیلم ها چوپ بازیگرانشان را خوردند و دیگر هیچ وقت قرار نیست آنها را دوباره ببنید.
سریال «پدر» توسط حامد عنقا و بهرنگ توفیقی برای پخش از شبکه دو ساخته شد. «پدر» مولفههای همیشگی عنقا را داشت از همان ابتدا بهدلیل سکانس پریدن «حامد» از پنجره کلاس به بیرون، سروصدا کرد و موردتوجه قرار گرفت، ریحانه پارسا، بازیگر جوانی که با سریال «پدر» شناخته شد،حاشیه اصلی او بلافاصله با پخش قسمت پایانی « پدر » آغاز شد.
او ساعتی پس از پایان سریال ، عکسهایی با آرایش غلیظ از خودش گذاشت. او اخیرا به خارج از کشور رفته و ظاهرا قصد برگشتن به ایران را ندارد.
«در مسیر زاینده رود» سریال رمضانی شبکه یک سیما در سال ۸۹ بود. این سریال داستان «مهران سارنگ» فوتبالیست جوانی را روایت میکند که برای عقد قرارداد با باشگاهی تازه تأسیس به اصفهان سفر کرده و در پی این سفر به واسطه تصادف رانندگی با «مسعود مصیب» جوان نخبه اصفهانی با وی درگیر و دچار چالشی جدی میشود.
«در مسیر زاینده رود» آخرین بازی پردیس افکاری در تلویزیون بود. افکاری به ترکیه مهاجرت کرد و به شبکه جم پیوست.
داستان این مهاجرت ها از مرداد سال 1387 آغاز شد که گلشیفته فراهانی به دنبال ایفای نقش در یک فیلم هالیوودی و برای حضور بر فرش قرمز آن به آمریکا رفت. اما او در این مراسم بدون حجاب و با لباس شب ظاهر شد. این درحالی بود که او به تازگی در فیلم درخشان میم مثل مادر ایفای نقش کرده بود و بسیاری از مردم او را به واسطه حضور در این اثر به کارگردانی زنده یاد رسول ملاقلی پور می شناختند.
اما این بازیگر بعد از اکران خصوصی فیلم، در مصاحبه ای با روزنامه آمریکایی دیلی نیوز اعلام کرد که دیگر قصد بازگشت به ایران را ندارد.
ابتذال های گلشیفته فراهانی به کشف حجاب ختم نشد و بعد از مدتی مدل برای عکاس یک مجله برهنه شد و تصاویرش در شبکه های اجتماعی و مجازی دست به دست چرخید، او که با سودای حضور در فیلم های هالیوودی قید وطن خود را زده بود، در ادامه تنها توانست در چند فیلم متوسط نقش های دست چندم و کوتاهی به دست بیاورد که هیچکدام نه تنها در عرصه بین الملل حرفی برای گفتن نداشت، بلکه حتی به چشم مخاطبان او در کشورش هم نیامد.
اما این بازیگر که همه شهرت خود را مدیون فضای فرهنگی داخل ایران بود، مدتی هم پس از خروج از کشور ژست های مبارزه با اختناقی گرفت که اساسا به او نمی آمد. حالا هم که در مدار فراموشی قرار گرفته، همچنان خود را از تک و تا نمی اندازد و برای نجات خود از نسیان، گاهی تلاش می کند با انتشار عکس های برهنه اش افکار عمومی را به خود جلب کند تا به یاد بیاورند او هنوز هست!
سقوط گلشیفته فراهانی در گرداب فراموشی و دست و پا زدن های او درحالی است که این بازیگر در ایران شناخته شده بود و از جمله هنرپیشه های مشهور به حساب می آمد، اما بد نیست بدانیم که بازیگران دست چندم دیگری هم بودند که با همین رویا و سودا از کشور مهاجرت کردند تا بیشتر دیده شوند، در حالی که امروز هیچکس آنها را به یاد نمی آورد.
بعد از حضور گلشیفته فراهانی در خارج از کشور، این مسیر توسط عده ای دیگر از بازیگران زن نیز ادامه یافت و همواره عده ای سودجو در کنار چنین افرادی حضور داشته و دارند که آنها را با سودای شهرت و ثروت بیشتر به خارج از کشور فرا می خوانند. در حالی که شهرت این افراد از قِبل حضور در کشور خودشان و آثاری متعلق به سرزمینشان به دست آمد و می توان گفت برای خارجی ها و خارج نشینان خیلی جذابیتی ندارد.
اما همان طور که گفته شد، دام گستران، پیش از این از مواردی چون تئاترهای زیرزمینی و یا موسسات آموزش رقص به سبک غربی ها، طعمه های خود را جذب می کردند ولی این روزها داستان دیگری در جریان است، برخی بازیگران زن سینمای ایران با اغوای دشمنان این سرزمین، طعمه هایی می شوند در راستای تغییر فرهنگ زنان و دختران این سرزمین تا بی حجابی و برهنگی را فریاد بزنند و تصور کنند با این کار بیشتر دیده شده اند.
شبکه تلویزیونی جم با هدف تغییر سبک زندگی ایرانیان راه اندازی شد و در همان ابتدای راه نیز با پخش سریال های ترکیه ای که بیشتر مضامین آنها عشق های چند ضلعی و خیانت بود، مسیر خود را به وضوح برای مخاطبانش روشن کرد. این شبکه در ادامه تلاش کرد با اغوای زنان بازیگر ایران، آنها را جذب کند و از آنها در آثار خود بهره ببرد.
آثاری که به بهانه عدم آزادی در ایران ساخته شدند و همگی آنها از سطح کیفی بسیار نازلی برخوردار بودند که از جمله آنها می توان به مهدی مظلومی اشاره کرد. او کارگردانی بود که طنزهای پرطرفدای نظیر کمربندها را ببندیم در ایران ساخت اما همین بازیگر با پول های بادآورده جم و حضور بازیگران ایرانی و البته آزادی در نگارش قصه و به تصویرکشیدن بی بندوباری ها، نتوانست اثر قابل توجهی در سراب جم بسازد.
در میانه دهه 90 بود که اخبار خروج بازیگران زن از ایران بیشتر شد. هر از چندگاهی خبر پیوستن یکی از بازیگران به این شبکه منتشر می شد. البته افرادی که حاضر شدند وطنشان را رها کرده و به جم پیوندند، بیشتر از جمله بازیگرانی بود که یا طی سالهای فعالیتشان تنها نقش های دست چندم بازی کرده بودند و حالا در آستانه فراموشی بودند و یا زنان و دخترانی بودند که تازه در ابتدای راه قرار داشتند و با وعده و وعید و میل به دیده شدن، راهی دیار غربت شدند.
رابعه اسکویی از جمله بازیگران محبوب سینما و تلویزیون بود که علی رغم کم کاری هایش، مخاطبان او را دوست داشتند و خبر مهاجرت و پیوستن او به شبکه جم هوادارانش را شوکه کرد.
او بعد از مهاجرت، در فیلم تلویزیونی «پیاده روهای خالی» به کارگردانی مهدی مظلومی ایفای نقش کرد و پس از مدتی از مهاجرت پشیمان شد و به ایران بازگشت.
او پس از بازگشت به ایران در مصاحبه ای گفت: من زمانی تصمیم به رفتن گرفتم که حدودا دوسال بود که هیچ فیلمنامه ای در ایران به من پیشنهاد نمیشد، هم برایم جای تعجب داشت و هم شرایط زندگی به خاطر این مورد برایم سخت شده بود. زمانی که تصمیم به رفتن گرفتم فکر کردم با رفتنم میتوانم یک کار فرهنگی جدید با معیارهایی که در ذهنم بود در خارج از ایران داشته باشم. وقتی رفتم دو کار هم تولید شد ولی بعد از مدتی متوجه شدم این شرایطی که در خارج از ایران است به هیچ وجه با معیارهای من سازگار نیست و من ربطی به اینجا و شرایطش ندارم چون من درایران رابعه اسکویی هستم نه دراینجا و از رفتنم پشیمان شدم، قطع همکاری خود را اعلام کردم و تصمیم گرفتم با هر شرایطی شده به کشورم برگردم.
صدف طاهریان را هم میتوان جزو نخستین گروه بازیگران مهاجر ایرانی به جم دانست. او تقریبا همزمان با اسکویی از ایران خارج شد و پس از خروج از ایران در مصاحبه ای اعلام کرد که برخی موسسات و شرکت های سینمایی و حتی برخی کارگردانان و تهیه کنندگان برای بازی دادن او در فیلم های خود از وی درخواست های شرم آور می کردند.
او که به خیال بیشتر دیده شدن و رهایی از فساد، ایران را ترک کرد مدتی پس از حضور در خارج از کشور، گفت فکر می کردم ترکیه فرق دارد ولی اشتباه می کردم. هرجا برای کار مراجعه کردم پیشنهادی غیر اخلاقی داده می شود اینجا نمی توانم به شغل بازیگری ادامه بدهم. از شنیدن پیشنهادهای غیر اخلاقی خسته شده ام. اینجا کسی را نمی شناسم. اعتماد به نفسم را از دست داده ام. سه بار در کلاسهای زبان ترکی شرکت کردم ولی موفق نشدم زبانشان را یاد بگیرم. دیگر اعتماد به نفس ندارم. اینجا خانوادم خرجی ام را می دهند و اسپانسر مبلغ کمی می دهد.
او حالا مدتی است که به عنوان مدل یکی از شرکت های آرایشی و بهداشتی فعالیت می کند و برای بیشتر دیده شدن دست به هر کاری می زند!
در ادامه جریان خروج بازیگران از ایران، در خبرها آمد که یکی از بازیگران «یتیم خانه ایران» تازه ترین ساخته ابوالقاسم طالبی هم راهی ترکیه شد! نام این بازیگر بهارک صالح نیا بود که بسیاری او را نمی شناختند. او در سودای توجه و دیده شدن، پس از خروج از ایران و رسیدن به ترکیه، خود را استعداد کشف نشده ای در ایران نامید و دلیل سفرش را رسیدن به رویاهایش عنوان کرد!
صالح نیا درباره کشف حجاب خود گفت: یک کشف دیر هنگام استعدادیست که تا امروز آنطور که باید دیده نشده!
پردیس افکاری از تئاتر وارد سینما و تلویزیون شده بود و در سال های اخیر در فیلم هایی «شیرین قناری بود» و «گیرنده» ایفای نقش کرده بود. مسیر بازیگری افکاری در سینما با افت و خیزهایی همراه بود، از جمله اینکه او به مدت 14 سال از سال 1374 تا 1388 در هیچ فیلمی حاضر نشد.
هنوز مدتی از رفتن او به ترکیه نگذشته بود که نسبت به رفتنش ابراز پشیمانی کرد و در حالی که شبکه جم نیز دست به تعدیل نیروی گسترده زده بود، بعد از ناامیدی از جم از کمیساریای عالی سازمان ملل در ترکیه تقاضای پناهندگی کردند.
اسامی که در بالا به آنها اشاره شد، تنها تعداد انگشت شماری بودند که شاید نام آنها برای مخاطب آشنا بود، در کنار آنها زنان بازیگر دیگری هم بودند که زمان حضورشان در ایران کسی آنها را نمی شناخت، با رویای شهرت جلای وطن کردند و در حالی به برهنگی تن داده اند که حتی امروز دیگر کسی نام آنها را به خاطر نمی آورد.
از جمله آنها می توان به بهناز سلیمانی، مینا لاکانی، ساناز زرین مهر، ملیسا مهربان، سهیلا عزیزی، حنانه شهشهانی، ساناز طاری، شقایق نوروزی، فائزه علوی، سمیرا سیاح، سارا باهنر، شبنم طلوعی، سپیده ذاکری و ... اشاره کرد.
امروزه دیگر بر همه عیان است که هر شبکه تلویزیونی که تاسیس می شود، قطعا در لابه لای اهدافی که برای راه اندازی آن ذکر می شود به موضوع فرهنگ و تاثیر بر آن نیز می پردازد. همان طور که مجموعه شبکه جم با حدود 19 کانال، تمام تلاش خود را به کار بست تا دست به تغییرات فرهنگی عمیق در جامعه ایرانی بزند و در این مسیر بر ارزش ها و اهداف خود نیز اصرار و پافشاری داشته و دارد.
این اقدامات و برنامه ریزی های ضد فرهنگی که صورت می گیرد، با جذب بازیگران داخل ایران تلاش می کند تا پروژه نفوذ را از طریق بازیگران تکمیل کند. در این میان زنان هنرپیشه ای که در ایران توفیق چندانی به دست نیاورده اند، با رویای آینده طلایی وطن خود را ترک می کنند. آنها پس از مدتی دیگر به کار هیچکس نمی آیند و در حالی که نه راه پس دارند و نه راه پیش علی رغم تمام تلاشی که برای بیشتر دیده شدن خود کرده اند و در این مسیر تن به ذلت های بسیاری داده اند، به فراموشی سپرده می شوند.
منبع:بهار