مرتضی کیوانداریان روی ویلچر، همچون پرنده ای بی پر ماند و پرواز کرد، به رقص کلام و حرکات خنده دار ادامه داد؛ عشق و علاقه اش به صحنه، شمعی بود که در دل تاریکی می سوخت و هرگز خاموش نشد.
مرگ وی نه پایان، بلکه نقطه شروعی است برای این که صداهای خنده اش در دل هر کسی که به صحنه می آید، همچون نغمه ای بی پایان طنین انداز شود. در هر لبخند، در هر نگاه، در هر صدای خنده ای که از دل می جوشد، روح او زنده است؛ چون بادی که از پشت پرده می وزد و صدای خنده بی کران را به ما می رساند. این یادگار خنده، همچون شعله ای است که در دل های ما می سوزد و هرگز خاموش نمی شود.
سیف الله نامداری بازیگر پیشکسوت تئاتر اصفهان درباره مرگ این بازیگر پیشکسوت تئاتر و تلویزیون اصفهان اظهار کرد:او همیشه در دل مردم جای ویژه ای دارد، با خنده و شوخ طبعی اش صحنهٔ تئاتر اصفهان را روشن می ساخت. به عنوان بازیگر طنز، سال ها در کنار گروه تئاتر سپاهان به خلق آثار ماندگار پرداخت و هم زمان در شرکت پست اصفهان به عنوان کارمند صادقانه خدمت می کرد. عشق بی پایان او به صحنه، حتی در روزهای آخر عمر و با وجود بیماری طولانی مدتی که منجر به از دست دادن پایش شد، خاموش نشد؛ او بر روی ویلچر نیز به اجرای هنرش ادامه داد و نشان داد که ارادهٔ انسان می تواند بر هر محدودیتی غلبه کند.
وی افزود:این فقدان برای تمام جامعه هنری چون یک سایه سرد روی پرده روشنایی می نشیند. او همیشه با خنده هایش، دل هر تماشاگر را به رقص می آورد؛ حتی وقتی که بیماری طولانی اش او را به ویلچر نشاند، اما هنوز بر روی صحنه می درخشید.
این بازیگر پیشکسوت تئاتر بیان می کند:یادم می آید که در اجراهای گروه تئاتر سپاهان، با صدای پرشور و حرکات پرانرژی اش، تمام تماشاچیان را به خنده می انداخت. بعد از از دست دادن پایش، بر روی ویلچر نیز به هنر ادامه داد؛ گویی مرزهای جسمی برای او معنایی نداشت.
نامداری توضیح داد:این اراده بی نظیرش، نشان داد که خنده می تواند حتی در سخت ترین لحظات، زنده بماند. او نه تنها در صحنه، بلکه در زندگی روزمره اش نیز نمونه ای از فداکاری بود؛ به عنوان کارمند شرکت پست اصفهان، همیشه با مهربانی و صداقت به مردم خدمت می کرد.
وی ادامه داد:عشق او به صحنه تا آخرین روزهای عمرش در دلش می جوشید. حتی در شب های تنهایی، وقتی درد بیماری او را فرا می گرفت، هنوز می توانست با یک نگاه، لبخند بر لبان ما بنشاند. این همان جادوی واقعی است که مرتضی به ما هدیه داد.
این بازیگر پیشکسوت تئاتر تصریح کرد:فقدان او نه تنها یک خللی در صحنه تئاتر، بلکه خلئی در دل هر کسی است که او را می شناخت، اما خاطرات خنده ها، لحظات شیرین و اراده استوارش، همچنان در ذهن ما زنده است و ما را به ادامه راه هنر تشویق می کنند.
نامداری تأکید کرد:شاید بهترین ادای احترام ما، ادامه دادن به کارهای خلاقانه و پرشور باشد؛ همان طور که او همیشه می خواست. می توانیم یک نمایش ویژه به نام «خنده بی پایان» برگزار کنیم و روح او را در هر صدای خنده ای که از صحنه می نشیند، زنده نگه داریم.
مرتضی کیوانداریان آثار زیادی از خود بر جای گذاشت که معروف ترین آن ها، فیلم های راس و ریس، عشق و خون بها، مهریه، کلاه تو کلاه، فرصت، تب در مطب، صف روغن، کلاس درس، داماد خوش شانس و سریال های تاراز، شکست سکوت، حلقه شانس، پیک راستان، آقای گرفتار و... به عنوان بازیگر در کنار بازیگران چون؛ حسن اکلیلی، مرحوم سعادت نوری، فاضل پارسا اجبوری، حسن جویره و سیف الله نامداری حضور داشته است.