فیلم پالپ فیکشن یا داستان عامه پسند فیلمی محصول سال ۱۹۹۴، ساخته کوئنتین تارانتینو و در گونه سینمای جنایی است.
بیشترین شهرت فیلم به دلیل به نمایش درآوردن ترکیبی کنایه آمیز از خشونت و شوخ طبعی، داستان غیرخطی، اشاره های سینمایی، ارجاعات آن به فرهنگ عامه و دیالوگ های آن است.
جان تراولتا در این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. هر چند که به تام هنکس در فیلم فارست گامپ ساخته رابرت زمه کیس باخت.
به مرور زمان بر شهرت فیلم افزوده شد و هر روز بیشتر و بیشتر تحسین شد. در ردهبندیهای مختلف، فیلم معمولاً در بین بهترینهای تاریخ قرار داشته و اکثر منتقدان مشهور آن را ستایش کردهاند.
قرارگرفتن در بین صد فیلم برتر انجمن سینمای آمریکا و صد فیلم برتر انتخابی مجلهٔ تایم و قرارگرفتن در ردهٔ نهم ۲۵۰ فیلم برتر سایت IMDB با امتیاز بالای ۸٫۹ از آن جمله است.
عنوان فیلم اشاره به مجلهها و رمانهای مصوّر و عامهپسند جنایی دارد که در میانهٔ قرن بیستم انتشار مییافتند و با خشونت تصویری و گفتگوهای بُرندهشان شناخته میشدند.
نام این فیلم ابتدا قرار بود ماسک سیاه باشد که نام مجلهای عامه پسند بوده است.
در ابتدای فیلم و قبل از تیتراژ، با دو دزد به نامهای رینگو و یولاندا آشنا میشویم که قصد دستبرد زدن به کافی شاپی را دارند. سپس تیتراژ پخش میشود.
بعد از تیتراژ و بین تیتراژ و داستان اول، با دو آدمکش حرفهای به نامهای وینسنت و جولز آشنا میشویم که برای بهدستآوردن یک کیف مرموز به یک آپارتمان میروند.
در آنجا با برت و دوستش و خدمتکارش، مارلین (که یک سیاهپوست است)، آشنا میشویم. گویی آنها به مارسلوس والاس (رئیس وینسنت و جولز) خیانت کردهاند و بعد از تحویلدادن کیف باید مجازات شوند.
جولز دوست برت را میکشد، اما قبل از کشتن، خود برت برای او آیاتی از کتاب مقدس را میخوانَد و با قبولکردن این فرضیه که خود او مردی درستکار است و باید برت را که شیطان است بکشد. (البته این آیات از کتاب مقدس نیستند و فقط دو جمله آخر ان مال کتاب است) او و وینسنت برت را به قتل میرسانند و فیلم این صحنه را قطع میکند و داستان اول آغاز میشود.
جان تراولتا (وینسنت وگا) و اوما تورمن (میا والاس) در صحنه رقص معروف فیلم
داستان با نمایی از بوچ (بروس ویلیس) شروع میشود که پیش رئیس، مارسلوس والاس نشستهاست و در ازای گرفتن مبلغی پول حاضر میشود به خواست رئیس در مسابقه بعدی اش شکست بخورد.
سپس فیلم دوباره ادامه داستان وینسنت را میگیرد. وینسنت قبل از بردن میا به بیرون از دوستش لنس مقداری هروئین میگیرد. سپس به دنبال میا میرود و او را به رستورانی میبرد. آنها در رستوران با هم میرقصند و جایزهای دریافت میکنند و وینسنت میا را به خانه میرساند. (در داخل خانه رادیو مطلبی دربارهٔ سرقت یک جایزه از یک رستوران اعلام میکند که احتمالاً به این معنی است که وینست و میا جازه را نبردهاند بلکه ان را دزدیدهاند)
وینسنت که مجذوب میا شدهاست، به توالت میرود و در آنجا با خودش عهد میکند که دیگر ادامه ندهد. هنگامی که از دستشویی بیرون میآید میا را میبیند که بر اثر استفاده از هروئین، اُوِردوز کردهاست. او میا را پیش لنس میبرد و با کمک او به میا آدرنالین تزریق کرده و او را نجات میدهد. سپس میا را به خانه میرساند و از او قول میگیرد که این ماجرا را برای کسی بازگو نکند.
داستان دوم به بوچ میپردازد. بوکسوری که همانطور که در قبل نشان داده شد باید مبارزهای را ببازد. غرور بوچ مانع این کار میشود. بوچ تصادفاً حریفش را کشته و برنده شدهاست.
مطالب خواندنی:
بوچ بعد از مسابقه به خانه میگریزد و به همسرش فابین میگوید که فردا اول صبح باید شهر را ترک کنند.
آنها چمدانهایشان را جمع میکنند ولی بوچ میفهمد که فابین ساعت طلای بوچ را (که توسط پدر پدربزرگ او خریده شده بود و نسل به نسل به او رسیده بود و نشانه غرور او بود و برایش خیلی اهمیت داشت) در آپارتمان بوچ جا گذاشتهاست.
بوچ به آپارتمانش بازمیگردد و وینسنت را میبیند که از طرف مارسلوس برای کشتن او گماشته شدهاست. او وینسنت را میکشد و سریعاً خانه را ترک میکند ولی در بین راه خود مارسلوس را میبیند. در درگیری که بین آنها رخ میدهد آنها تصادفاً در دام دو بیمار جنسی میافتند. بوچ فرار میکند ولی برای نجات مارسلوس دوباره برمیگردد و او را نجات میدهد. مارسلوس نیز او را نمیکشد و از او قول میگیرد که این ماجرا را برای کسی بازگو نکند. سپس بوچ و فابین شهر را ترک میکنند.
با یک برش به گذشته به سکانس قبل از شروع داستان اول بازمیگردیم. یعنی همان جایی که وینسنت و جولز در آپارتمانی برت و دوستش را به قتل میرسانند.
تماشاگر میفهمد که نفر سومی هم در آن آپارتمان بود و با یک اسلحه بزرگ در دستشویی پنهان شده بود. نفر سوم ناگهان بیرون میپرد و وینسنت و جولز را تیرباران میکند. اما هیچیک از گلولهها به آن دو نمیخورد و آنها نفر سوم را میکشند.
جولز این اتفاق را معجزه خداوند میخواند و میگوید که اراده خدا بود که گلولهها آنها را نکشند؛ ولی وینسنت مخالفت میکند و آن را فقط یک اتفاق عجیب میخواند. وینسنت تصادفاً مارلین (خدمتکار سیاهپوست) را میکشد و سرتاپای او و جولز خونی میشود. آنها به خانه دوست جولز یعنی جیمی (تارانتینو) میروند تا خود را پاک کنند. همسر جیمی (بانی) تا یک ساعت دیگر به خانه بازمیگردد و آنها باید ظرف ۴۰ دقیقه منزل جیمی را ترک کنند. آنها دست به دامان یکی از دوستان مارسلوس به نام وولف میشوند و به کمک او بهراحتی ماجرا را تمام میکنند.
هنگامی که آنها برای صرف صبحانه به یک کافیشاپ میروند با دو دزد (که قبل از تیتراژ فیلم آنها را دیدیم) به نامهای رینگو و یولاندا مواجه میشوند. دزدها جیب تمام افراد داخل رستوران را خالی میکنند تا اینکه نوبت به جولز میرسد. جولز به راحتی آنها را خلع سلاح میکند و به طرف رینگو اسلحه میکشد اما او را نمیکشد.
برای این فیلم هیچ موسیقی جدیدی ساخته نشد و تارانتینو خود آهنگهای مختلفی از سالهای گذشته موسیقی عامه پسند آمریکا را انتخاب کرد. موسیقی تیتراژ ابتدایی فیلم Misirlou، آهنگی یونانی است که با اجرای دهه شصت“Dick Dale” پخش میشود. اما ناگهان با صدای چرخاندن موج رادیو به آهنگ “Jungle Boogie” تبدیل میشود.
آهنگ صحنه معروف رقص وینسنت و میا به نام “You Never Can Tell” کاری از ستاره موسیقی راک اند رول “Chuck Berry” است. یکی از آهنگهای زیبای فیلم جایی است که وینسنت در حال تزریق هروئین و سپس گشت و گذار در خیابانهای لوس انجلس است. آهنگی به نام “Bullwinkle-part2” از گروه راک Centurions در دهه شصت. موسیقی زیبای تیتراژ پایانی فیلم یعنی “Surf Rider” کاری از “The Lively Ones” بازهم از آهنگهای راک دهه شصت است.
دانلود صوت دوبله به صورت جدا گانه : Download