دنباله رو درامی سیاسی به کارگردانی برناردو برتولوچی است که در ۱۹۷۰ منتشر شده و اقتباسی از رمان آلبرتو موراویا به همین نام است.
ساخت فیلم با کمک کمپانیهای ایتالیایی، فرانسوی و آلمان شرقی انجام شد.
برتولوچی از هنر و چیدمان دهه ۳۰ که مشخصه دوره فاشیسم بود استفاده کرد که ویژگی آنها اتاقهای نشیمن مخصوص قشر متوسط و پذیراییهای بزرگ برای قشر حاکم بودهاست.
فیلم به مانند یک مطالعه روانشناسانه دربارهٔ دنبالهروی و فاشیسم است: مارچلو کلرچی یک فرد بوروکرات، تحصیلکرده و روشنفکر است اما به دلیل نیاز شدیدش به معمولی بودن و تعلق داشتن به هر گروه اجتماعی-سیاسی که حاکم است به شدت از انسانیت دور شدهاست.
او جزئی از طبقه فرادست و احتمالاً خانوادهای پاشیده بوده و در کودکی نیز از تعرض جنسی رنج برده و از اسلحه به این دلیل که فکر میکرده رانندهاش را کشته میترسیده است.
او مأموریتی را از پلیس مخفی موسولینی قبول میکند تا معلم سابق خود را که به فرانسه تبعید شده بکشد.
در فلسفه کلرچی، قربانی کردن ارزشها برای ساختن یک زندگی عادی کار درستی است.
براساس صحبتهای تاکیس فوتوپولیس اندیشمند سیاسی، دنبالهرو یکی از نمونههای فوقالعاده از نیاز ذهنی برای دنبالهروی و معمولی بودن بر اساس معیارهای اجتماعی است.
مطالب خواندنی:
براساس مستند نماهایی از روشنایی، دنبالهرو به عنوان یک شاهکار بصری بسیار تحسین شدهاست.
فیلمبرداری توسط ویتوریو استورارو انجام شد که از رنگهای پررنگ، کمدهای بزرک خاص دهه ۳۰ و طیفی از زوایا و حرکات نامعمول دوربین استفاده کردهاست.
رابین باس، منتقد فیلم، معتقد است که نحوه فیلمبرداری در واقع نشانگر ناتوانی کلرچی در مواجهه با واقعیت معمول است: که واقعیت امروز نامعمول است.
همچنین سبک سینمایی برتولوچی آمیزهای از زیباییشناسی اکسپرسیونیسم و فاشیسم بودهاست.
این سبک با سینمای کلاسیک آلمان در دهههای ۲۰ و ۳۰ مقایسه میشود.
فیلم در پاریس و جایی که مارچلو کلریچی عملیات ترور پروفسور سابق خود لوکا کوادری را به پایان میرساند
شروع میشود و مکرراً در فیلم بازگشتهایی به ماشینی که توسط مانجنیلو رانده میشود و هر دو به دنبال پروفسور و همسر او هستند بازمیگردد.
طی این فلاشبکها مارچلو در حال بحث با یک دوست نابینا به نام ایتالو، نقشهاش برای ازدواج، کوشش عجیبش برای پیوستن به پلیس مخفی فاشیست و ملاقات با مادر معتادش، دیده میشود…