خرید بک لینک

درباره سایت

مطالب برگزیده

مطالب برگزیده سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

نقد فیلم مرد ایرلندی The Irishman جدیدترین ساخته مارتین اسکورسیزی

رابرت دنیرو این بار در پروژهی نفیس و خوشساخت که به داستانی در طول چند دهه میپردازد و با سرمایهگذاری نتفلیکس ساخته شده است، نقش یک تازه به دوران رسیده با چشمانی مرده و بیروح را بازی میکند.

برای فیلمسازی که کارهایش اغلب با مانع مدیران استودیوهای تجاری مواجه بوده است، پیشنهاد نتفلیکس برای کنترل کامل تولید، پیشنهادی اغواکننده و خطرناک است. از این طریق بود که هیولای فیلمسازی همه را از «آلفونسو کوارون» گرفته تا «استیون سودربرگ» و برادران کوئن را به دام خود کشید و اینطور بود که مارتین اسکورسیزی وارد پروژه شد. درام جنایی حقیقتمحور جاهطلبانهی مرد ایرلندی که در اصل در پارامونت فیلمبرداری شده، از لحاظ مالی به شدت پرهزینه بوده و با بودجهای بیش از ۱۵۰ میلیون دلار ساخته شده است. اما نتفلیکس با توانایی خود نه تنها برای تأمین پشتیبانی مالی بلکه برای اجتناب از شکست در گیشه، با آغوش باز و دسته چکی خیرهکننده به استقبال اسکورسیزی رفت.

نتیجه، با بودجهای که معمولاً به فیلمهای دنبالهدار اختصاص مییابد و زمان پخش طولانی ۲۰۹ دقیقهای، یک قمار است. زیرا استعدادهای غیر قابل انکار به شکل غیرقابل انکاری با این نوع کنترل مسرفانه و آزادانه که شرکتهای فیلمسازی ارائه میدهند، دست به گریبان بودهاند. این مسألهی کوچک هم وجود دارد که چرا هزینههای تولید، که عمدتاً ناشی از تمایل اسکورسیزی به جوان کردن دیجیتالی بازیگران اصلی فیلمش از طریق یک روش جنجالبرانگیز و ناکامل است، اینقدر زیاد بودهاند. اما مرد ایرلندی که اکران پر زرق و برق شب افتتاحیهی جشنوارهی فیلم نیویورک امسال را به خود اختصاص داد، نه تنها با استانداردهای خودش فیلم موفقی محسوب میشود بلکه نمونهی موفقی است از مزایای این تغییر شجاعانه و جدید در صنعت سینما برای کسانی که قدرت زیاد و مسئولیت زیاد دارند. چرا که به زبان ساده، این فیلم به این شکلی که هست بدون کمک شرکت فیلمسازی، هرگز نمیتوانست در سیستم استودیویی مدرن ساخته شود.

نقد فیلم

اسکورسیزی این فیلم را «یک آزمایش پر هزینه» خوانده است هرچند در اصل، حوزهای آشنا و امن برای اوست. او از سال ۲۰۰۷ به دنبال اجرا کردن این پروژه بوده و دوباره با زوج بازیگر رابرت دنیرو و جو پشی از فیلمهای رفقای خوب و کازینو همکار میشود. دنیرو، فرانک شیران است، کهنه سربازی از جنگجهانی دوم که با کار کردن به عنوان رانندهی کامیون، توانایی خونسردانهی خود برای کشتن بدون عذاب وجدان را مخفی کرده است. اما خیلی زود راه خود را به سوی یک زندگی مجرمانه پیدا میکند، در ابتدا با یک سرقت کوچک و در نهایت به عنوان یه قاتل ماهر که برای رئیس باند، راسل بوفالینو (پشی)، کار میکند. این دو به هم نزدیک میشوند و شیران ناچار به همکاری با جیمی هوفا (آل پاچینو) میشود که روشهای کثیفش به عنوان رهبر اتحادیهی کارگری، او را به هدفی برای مقامات و مجرمان زیرزمینی تبدیل کرده است.

اسکورسیزی و فیلمنامهنویس «استیون زایلیان» تصمیم گرفتهاند داستان شیران را در سه سن متفاوت و با کمک فناوری جوانسازی، که در همه جا از «داستان ترسناک آمریکایی» گرفته تا «انتقامجویان: پایانبازی» دیدهایم، تعریف کنند. اما استفاده از این تکنیک در محدودهی یک زمینهی طبیعیتر، مشخصاً وصلهی ناجور است، هم از این جهت که گاهی واقعاً موفق است و هم از این جهت که گاهی اصلاً موفق نیست. بزرگترین و وحشتناکترین مشکل فیلم، چشمهای چهل و چند سالهی دنیرو است یا بهتر است بگویم بزرگترین و وحشتناکترین مشکل فیلم این است که چیزی پشت آن چشمها نیست. قابل درک است که سختترین ویژگی فیزیکی برای دیجیتالی کردن نگاه دنیرو است که دچار نوعی خلاء کابوس مانند و متضاد شده و هرچند در ابتدا حواس بیننده را پرت میکند، اما محیط اطراف فیلم آنقدر تأثیرگذار است که با وجود این مشکل، غرق تماشای فیلم میشود.

video