۱. فرهنگهای گرایش به زندگی ساده، سالها برای عدم انحراف جامعه به تجملگرایی و چشم و هم چشمی تلاشهای بسیاری کرد. برخی از مردم به این فرهنگها روی خوش نشان دادند و با ازدواجهای آسان و خرید اجناس ایرانی از ساده زیستی حمایت کردند؛ اما برخی دیگر (که قشر متوسط رو به بالا جامعه را شامل میشود) روز به روز بیشتر از قبل به تجملگرایی روی آوردند؛ اما حالا با وجود کرونا ویروس، همهی اقشار جامعه مجبور به پیروی از برخی الگوهای رفتاری مفید هستند.
۲. به علت شیوع کرونا، دیگر در هیچ کجای دنیا از جمله ایران، خبری از عروسی یا مجالس پر زرق و برق نیست که تنها برای یک شب میلیونها تومان خرج تالارهای مجلل شود. بسیاری بعد از عقد محضری بدون هزینه برای مجالس عقد کنان یا عروسی، سر خانه و زندگی خود رفتند. این اثر مثبتی بود که کرونا ویروس بر زندگی زوجهای جوان داشت؛ اما بالا رفتن هزینههای زندگی از جمله مواد غذایی تا پوشاک و مسکن بر زندگی همگان سایه افکند که زوجهای جوان در این بین آسیبپذیرتر بودند.
۳. در گذشته، تشویق برای خرید اجناس ایرانی به دو علت ترویج میشد. اول به علت کمک به چرخه اقتصادی کشور و دوم قیمت به صرفه برای مصرف کننده؛ اما حالا با استناد بر گزارشهای میدانی، با اینکه چندی پیش واردات اجناس خارجی مانند جارو برقی، یخچال، لباسشویی و غیره متوقف شده است؛ اما قیمت اجناس داخلی از آنها بالاتر است. بسیاری عقیده دارند که این جهش قیمتها به علت وجود دلالان در چرخهی تولید تا مصرف کننده است. این دلالان بین شرکتهای تولید کننده و فروشگاههای عرضه محصول حضور دارند و قیمت بازار را تعیین میکنند. یعنی هر چقدر که از هزینه برای مجالس مجلل جلوگیری شود باید برای خرید وسایل خانه بیشتر از ارزش واقعی اجناس پرداخت شود.
در اینباره بخوانید:
ویروس کرونا، مغز بیماران را تا ۱۰ سال پیرتر میکند
۷ ترفندهای اتوشویی که فقط حرفهایها میدانند
۴. عدم تغییر غیر منطقی قیمتهای لوازم خانگی باعث شده است که زندگی جوانان به دست عدهای سود جو باشد که جز منفعت خود به موارد دیگری توجه ندارند. شاید قیمت مصوبی از لیست لوازم لازم برای شروع یک زندگی، در ارگان مربوطه وجود داشته باشد که قطعا با قیمتهای موجود در بازار از زمین تا آسمان تفاوت دارد. حقوق متوسط اکثریت جامعه بین ۲.۵ تا ۳.۵ میلیون تومان است و مجموع قیمت برای خرید وسایل خانه بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ میلیون تومان. یعنی برای شروع یک زندگی، دو نفر باید حدود ۴ سال تمام حقوق خود را پس انداز کنند (در صورتی که قیمتها ثابت بماند) تا بتوانند وسایل لازم برای یک زندگی را تهیه کنند.