دارنده مدال برنز بازی های پاراآسیایی آیچی–ناگویا ۲۰۲۶: برای مسابقات جهانی

مطابق شرحات ارائه شده شهرآرانیوز؛ مسیر قهرمانی‌اش در ماده ۴۰۰ متر را با سرعت طی کرده و از قهرمانی استان تا کسب طلای کشوری را در این رشته تجربه کرد، اما از سال ۱۴۰۳ تصمیم نوینی گرفت و به سمت پرتاب دیسک رفت. حالا کوثر قرایی به مهم‌ترین هدف ورزشی‌اش رسیده و در رقابت‌های پرتاب دیسک بانوان کلاس F ۱۱ بازی‌های پاراآسیایی آیچی–ناگویا ۲۰۲۶ به مدال برنز دست یافت.

این بانوی ورزشکار که ۶ سال پیش در ۱۵ سالگی بر اثر یک بیماری ژنتیکی، بینایی خود را از دست داد، در گفت‌و‌گو با قدس آنلاین از مسیر قهرمانی‌اش گفته است.

من نخستین حضورم در بازی‌های پاراآسیایی بزرگسالان بود. کنار رقبایی از کشور چین که قهرمانان جهان و پارالمپیک محسوب می‌شدند، مسابقه دادم. آنها باتجربه بودند و من واقعاً خوشحالم که در آن شرایط توانستم مدال برنز را کسب کنم.

با توجه به رقبای قدرتمندم انگار من یک مسابقه پارالمپیک و جهانی داشتم. آنجا شرایط تمرین خوبی هم نداشتم، مربی خودم به مسابقات اعزام نشده بود و میزبانی ژاپن هم ضعیف بود. بی‌شک اگر مربی خودم در آن مکان حضور داشت ما حاصل بهتری می‌گرفتیم. یک نکته دیگر اینکه برای من و سایر ورزشکاران، تعداد کم مربیان نسبت به ورزشکاران چالش‌برانگیز بود! ما حدود ۲۰ ورزشکار بانو بودیم و فقط پنج مربی داشتیم.

آنا برای ما نماد امید و مقاومت بود. او را به‌عنوان سرپرست معنوی تیم آورده بودند. به نظرم کار جالبی بود. حضورش خیلی به ما انگیزه می‌داد که هرچه در توان داریم، خرج کنیم تا پرچم ایران را بالا ببریم و با گرامی داشتن یاد شهدای میناب، بار دیگر به جهانیان گوشزد کنیم که چه ظلم‌هایی در حق این کودکان و مردم وطنمان شده است.

از مهم‌ترین چالش‌هایی که می‌توانم به آنها اشاره کنم محل نامناسب تمرین و رفت و آمد سخت ورزشکاران کم‌بینا و نابیناست که به آن بی‌توجهی شده است. تهیه قابلیتات تمرینی مثل وسیله‌های تخصصی رشته از قبیل دیسک و توپ، کفش تخصصی پرتاب و مکمل چالش برانگیز است. برای من تا به حال همه این موارد با وجود شرایط سخت اقتصادی توسط خانواده‌ام تهیه شده است.

فعلاً برای مسابقات جهانی ازبکستان آماده می‌شوم و با رکورد قابل توجهی که در وضعیت کنونی در سطح جهانی کسب کردم، دنبال مدالم و مطمئنم در المپیک برآیند بهتری خواهم گرفت.

منبع: روزنامه قدس