نقطه ضعف پنهان در سرطان پانکراس کشف شد!

محققان رویکرد بالقوه دیگری را برای درمان سرطان پانکراس شناسایی کرده‌اند؛ آزمایش‌های اولیه بیانگر است که مسدود کردن یک پروتئین می‌تواند رشد تومور را کند کرده و دفاع ایمنی را تقویت کند.

طبق گزارش داده‌ها آنلاین به نقل از Nature Cancer، تومورهای پانکراس می‌توانند توسط بافتی چنان متراکم احاطه شوند که رگ‌های خونی را فشرده کرده و رسیدن مواد مغذی به سلول‌های سرطانی را دشوار کند. حتی در این شرایط، سلول‌ها به رشد خود ادامه می‌دهند. اینکه چگونه مواد مورد نیاز برای زنده ماندن را به دست می‌آورند، همچنان یک سوال مهم است.

محققان مرکز سرطان فاکس چیس، یک راه را برای سلول‌های سرطانی پانکراس شناسایی کرده‌اند که کلسترول و سایر چربی‌ها، معروف به لیپیدها، را به دست می‌آورند. در ادامه پروتئینی را شناسایی کرده اند که به کنترل این فرآیند کمک می‌کند و می‌تواند یک هدف بالقوه برای درمان سرطان ارائه دهد.

این تحقیق بر روی آدنوکارسینوم مجرای پانکراس (PDAC)، رایج‌ترین نوع سرطان پانکراس، متمرکز بود. این تومورها حاوی تعداد زیادی فیبروبلاست مرتبط با سرطان (CAF) هستند؛ سلول‌هایی که بافت همبند را تولید و سازماندهی می‌کنند. با گسترش  CAFها و الیاف کلاژن آنها، می‌توانند رگ‌های خونی مجاور را فشرده کرده و خون‌رسانی به تومور را محدود کنند.

سلول‌هایی که جریان خون را محدود می‌کنند، تومورها را نیز تغذیه می‌کنند.

با وجود اینکه CAFها در این کمبود مواد مغذی نقش دارند، به سلول‌های سرطانی نیز کمک می‌کنند تا بر آن غلبه کنند.

به گفته پژوهشگران  CAFها می‌توانند به عنوان منبعی از این مواد مغذی عمل کنند. با استفاده از مدل‌های آزمایشگاهی و حیوانی، کشف کردیم که واحدهای CAF کلسترول را از جریان خون دریافت کرده و آن را از طریق فرآیندی به نام تروگوسیتوز به سلول‌های سرطانی پانکراس مجاور منتقل می‌کنند.

تروگوسیتوز زمانی رخ می‌دهد که یک سلول در تماس مستقیم، قطعات کوچکی از غشای سلول دیگر را می‌گیرد. در این حالت، سلول‌های سرطانی پانکراس قطعاتی از غشای CAF حاوی کلسترول و سایر لیپیدهایی را که از بقا و رشد آنها پشتیبانی می‌کنند، به دست می‌آورند.

محققان کشف کردند که این انتقال به پروتئینی به نام آنوکتامین ۶ (ANO6) بستگی دارد که به آماده‌سازی غشای CAF برای تبادل کمک می‌کند.

این یافته‌ها به بیان چگونگی دریافت مواد مغذی ضروری توسط سلول‌های سرطانی پانکراس، علیرغم ساختار غیرمعمول ریزمحیط تومور پانکراس، کمک می‌کند.  فیبروبلاست‌های مرتبط با سرطان، تماشاگران منفعل نیستند. آن‌ها با انتقال لیپیدها به سلول‌های سرطانی، به طور فعال از رشد تومور حمایت می‌کنند.

کلسترول ممکن است سلول‌های T مبارزه‌ کننده با سرطان را از کار بیندازد

به نظر می‌رسد همین فرآیند انتقال مواد مغذی در سیستم ایمنی بدن نیز اختلال ایجاد می‌کند. لنفوسیت‌های T سیتوتوکسیک (CTL) سلول‌های ایمنی هستند که سلول‌های سرطانی را تشخیص داده و از بین می‌برند. وقتی این سلول‌های T با  CAFها تماس پیدا می‌کنند، می‌توانند مواد غشایی حاوی کلسترول را به دست آورند. کلسترول اضافی در محیط تومور می‌تواند به از کار افتادن سلول‌های T کمک کند و این سلول‌های ایمنی را در مبارزه با سرطان کمتر مؤثر سازد.

همین مکانیسم سلولی می‌تواند از دو طریق برای تومور مفید باشد: با تأمین لیپیدها برای سلول‌های سرطانی و در عین حال تضعیف سلول‌های T مبارزه ‌کننده با سرطان. هدف قرار دادن ANO6 می‌تواند به طور بالقوه هر دو بازده حمایتی تومور را همزمان مختل کند.

دو دارو وزن تومور را در موش‌ها نزول می‌دهند

محققان سپس آزمایش کردند که آیا داروهایی که با فعالیت وابسته به ANO6 تداخل می‌کنند، می‌توانند رشد تومور را کند کنند یا خیر. در مدل‌های موش، درمان با نیکلوزاماید یا کلوفازیمین به طور قابل توجهی وزن تومور را افت داد. نیکلوزاماید از سوی دیگر انتقال کلسترول به سلول‌های سرطانی پانکراس را نزول داد.

این یافته‌ها حاکی از آن است که هدف قرار دادن ANO6 می‌تواند هم منبع تغذیه‌ای تومورهای پانکراس را محدود کند و هم پاسخ ایمنی علیه آنها را بهبود بخشد. با این حال، نتایج هنوز در مرحله پیش‌بالینی هستند و تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه آیا مسدود کردن انتخابی ANO6 به عنوان یک درمان در بیماران مؤثر است یا خیر، مورد نیاز است.

تروگوسیتوز در ادامه تنها یکی از چندین راهی است که سلول‌های سرطانی پانکراس ممکن است لیپیدها را به دست آورند. محققان پیشنهاد می‌کنند که داروهای آزمایش شده می‌توانند به طور بالقوه به درمان سایر سرطان‌های دشوار کمک کنند، اگرچه این احتمال نیاز به ارزیابی بیشتر دارد.

این یافته‌ها علاوه بر این مطابق تقریباً یک دهه تحقیق در مورد چگونگی حمایت بافت اطراف تومورهای پانکراس از رشد سرطان بنا شده‌اند.