یک غم دنباله دار

خانم آقای میرزایی، مادر سه تا دختر بود. پنجاه سال هم نداشت. روزی که جواب پاتولوژی آمد، هنوز کسی ماسک نمی‌زد، اما روزی که خبر رسید دیگر نفس نمی‌کشد، هر کدام از دوستان و آشنایان توی خانه هایشان قرنطینه بودند.

خانم آقای میرزایی یک سالی به خاطر بچه هایش با سرطان خون جنگید. کرونا که آمد، دیگر تنش خسته بود. گاهی هنوز می‌خندید، اما یادگاری‌های ایام شیمی درمانی توی تنش جامانده بود.

مدت‌ها بود از دردپا به خودش می‌پیچید. مسکن‌های فوق قوی هم افاقه نمی‌کرد. دختر‌ها عین پروانه دور مادر می‌گشتند.

همه خداخدا می‌کردند عوارض درمان تمام شود و خیلی زود به خانه برگردد، اما خانم آقای میرزایی یک روز که دلش خیلی گرفته بود و خواب مادرش را دیده بود، تصمیم گرفته بود دیگر برای زنده ماندن دست و پا نزند.

روحش توی جسم خسته اش اسیر بود.

جسم بی جان خانم آقای میرزایی را بیشتر از ۱۰ نفر، تا خانه ابدی اش بدرقه نکردند. ازدحام در آرامستان‌ها ممنوع بود. خانم آقای میرزایی در خلوت و سکوت و غریبی دفن شد.

بعد از آن، هرسال که برای سالگرد فوتش مراسم می‌گرفتند، آدم‌های زیادی دعوت می‌شدند.

فرهنگی بود. دوست و همکار زیاد داشت. آدم خونگرمی بود. تمام فامیل دوستش داشتند، اما زخم تنهایی و غصه بی کسی دختران آقای میرزایی و پدرشان روز خاک سپاری با هیچ مراسم دیگری ترمیم نشد.

آن‌ها در غم انگیزترین روز زندگی شان توی ظل آفتاب مرداد سال ۱۳۹۹، عزیزترین آدم زندگی شان را به دست خاک سپردند. خواستم بگویم بعضی غم‌ها هرقدر می‌گذرد، عوض کم رنگ شدن، بیشتر ورم می‌کند. با هربار مراسم خاک سپاری کسی، با دیدن گل‌های عرض تسلیت، با آغوش‌های باز و گریه‌های بلند، با دستانی که زیر بغل‌های بازماندگان را می‌گیرند، زخم قدیمی شان دهن باز می‌کند. ما چیز زیادی از تجربه غریبانه دفن زنی تنها در یک آرامستان بزرگ نمی‌دانیم، اما تاریخ می‌گوید خانم آقای میرزایی و امثال او، اولین کسانی نبودند که در غربت و سکوت دفن شدند.

او و بسیاری شبیه به او خود بار‌ها در سوگ شهادت مادری جوان در دل تاریخ اشک‌ها ریخته‌اند. مادری با زخم‌های عمیق و سینه‌ای پردرد که از قضا آبستن بود. مجروح بود. جوان بود و در سکوت نیمه شبی تاریک و طولانی، در محاصره اشک‌های بی صدا، به خاکی بی نشان سپرده شد. من بار‌ها به ماجرای فوت خانم آقای میرزایی فکر کرده‌ام.

به اندوه قلب دخترانش. به موی سپید آقای میرزایی که بعد از فوت زنش چندبرابر شد. من یقین دارم فاطمیه ها، توی تاریکی روضه‌های مادر، آقای میرزایی و دخترانش کمی بلندتر از باقی آدم‌ها گریه می‌کنند.