شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی صد و هفتاد و نهـــم جزء دوم از دفتز اول

بقیّۀ قصّه پیرِ چنگی و بیانِ مَخلصِ آن مطربی کز وی جهان شد پُر طـرب رســـــــــــته ز آوازش خیالاتِ عجب (2075/1) از نوایش مرغِ دل پَـرّان شــــــــدی وز صدایش هوشِ جان حیران شدی (2076/1) چون برآمد روزگار و پیـــــــــر شــد بازِ جانش از عجـــز پشّــــه گیر شد (2077/1) پَشتِ او خَم گشت همچون پَشتِ خُم ابروان بر چشـــم همچـون پالــــــدُم (2078/1) گشت آوازِ لطـــیفِ جان فـــــــزاش زشت و نزدِ کـس نیــرزیدی به لاش (2079/1) آن نوایِ رَشــــکِ زُهــــــــره