شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی صد و هشتاد و سوم جزء دوم از دفتز اول

در خواب گفتنِ هاتف مر عمر را - رضی الله عنه - که چندین زر از بیت المال به آن مرد ده که در گورستان خفته است آن زمان حق بر عُمَــر خوابی گماشت تا کـــــه خویش از خواب نتوانست داشت (2107/1) در عجب افتاد کین معهود نیـست این ز غیب افتاد ، بی مقصــــــــود نیست (2108/1) سر نهاد و خواب بردش،خواب دید کامدش از حق ندا جانش شــــــنید (2109/1) آن ندایی کاصلِ هــــــر بانگ و نواست خود ندا آنست و این باقی صــــــــداست (2110/1) تُرک و کُـــرد و پارسی گو و عرب فهم مطالب برگزیده...