شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی صد و هشتاد و دوم جزء دوم از دفتز اول

مثنوی در حجم گر بودی چو چرخ در نگنجیــدی درو زین نیم بَرخ (2101/1) کاین زمین و آســـــمانِ بس فراخ کرد از تنگی دلم را شاخ شاخ (2102/1) وین جــهانی کاندرین خوابم نمود از گشایش پـرّ و بالم را گشود (2103/1) در اکثر نسخه های مثنوی " کاین زمین " را به صورت " کآن زمین " ضبط نموده اند کـــــــه صحیح نمی باشـــد زیرا " که این زمین و آسمان " را مولانا تنگ می دانـد . بَرخ را شارحان به معنای " پاره و حصه " (1) معنی نموده اند ، مثلاً کریم زمانی نوشته : " از این مطالب برگزیده...