شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و سی و یکم جزء دوم از دفتز اول

منتظر گشـــــــــــــتند زخم قهر را قهر آمد ، نیست کــرد آن شهر را (2544/1) صالح از خلوت به سویِ شهر رفت شهــــــر دید اندر میانِ دود ونفت (2545/1) ناله از اجزایِ ایشــــــان می شنید نوحه پیــــــدا ، نوحه گویان ناپدید (2546/1) ز استخوانهاشان شنید او نالـــه ها اشک ریزان جانشان چون ژاله ها (2547/1) قوم ثمود هیچ چاره ای در مقابل رسیدن عذاب الهی نداشـــتند و اجباراً منتظـر زخم قهر خداوند بودند که قهر خداوند رسید و آن شهر را نیست و نابود کــــرد . مطالب برگزیده...