شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و سی ام جزء دوم از دفتز اول

گر نشان خواهید از من زین وعید کُرّۀ ناقه به ســـــــوی کُه دوید (2531/1) گـــر توانیدش گرفتن چاره هست ور نه خود مرغِ امید از دام جَســـت (2532/1) کس نتانست اندر آن کُرّه رســید رفت در کهسارها شــــد ناپدید (2533/1) گفت دیدیت آن قضا مُعلَن شـــدست صورتِ اومید را گـــــردن زَدَست (2534/1) کُرّۀ ناقه چه باشـــــد ؟ خاطرش کـه به جا آرید ز احسان و بِرَش (2535/1) گـــر به جا آید دلش رَستید از آن ور نه نومیدیت و سـاعد را گزان (2536/1) مُعلَن به معنی قطعی شدن -