شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و سی و سوم جزء دوم از دفتز اول

تلخ و شیرین زین نظـــر ناید پدید از دریچۀ عاقبت داننــــــــــــــد دید (2585/1) چشمِ آخر بین تواند دیــــد راست چشمِ آخر بین غرورست و خـــطاست (2586/1) ای بسا شیرین که چون شکر بود لیک زهر اندر شـــــــکر مضمر بود (2587/1) آنکـــه زیر کتر ، به بو بشناسدش و آن دگر چون بر لب و دندان زدش (2588/1) پس لبش ردّش کنـــد پیش از گلو گــــرچه نعره می زند شیطان کُلُوا (2589/1) و آن دگر را در گلو پیدا کنـــــــــــد و آن دگر را در بدن رسوا کنــــــــد (2590/1) و آن دگر مطالب برگزیده...