شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و سی و دوم جزء دوم از دفتز اول

باز اندر چشــم و دل او گریه یافت رحمتی بی علّی در وی بتـــــافت (2562/1) قطره می بارید و حیران گشته بود قطــــــــرۀ بی علّت از دریایِ جود (2563/1) عقلِ او می گفت کین گــریه ز چیست بر چنان افسوسیان شاید گریست (2564/1) بر چه می گریی بگـــو بر فعلشان بر سپاهِ کینه توزِ بدنشــــــــــــان؟ (2565/1) بــــــر دلِ تاریکِ پُــــــــر زنگارشان بر زبانِ زهـــــــــرِ همچون مارشان (2566/1) بر دَرم و دندانِ ســــگسارانه شان بر دهان و چشم گزدِم خانه شان؟ (2567/1) بر مطالب برگزیده...