شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و چهل و چهارم جزء دوم از دفتز اول

تعیین کردنِ زن طریقِ طلبِ روزی کدخدایِ خود را و قبول کردنِ او گفت زن یک آفتــــــــابی تافقست عالَمی زو روشـــــــنایی یافتست (2687/1) نایبِ رحمان، خلیفۀ کـــــــــــردگار شهــرِ بغدادست از وی چون بهـار (2688/1) گـر بپیَوندی بدان شه ، شه شوی سویِ هــــر اِدبیر تا کی می روی (2689/1) همنشینی مُقبلان چون کیمیاست جون نظرشان کیمیایی خود کجاست؟ (2690/1) چشمِ احمـــــــــــد بر ابوبکری زده او ز یک تصدیق صِدّیق آمــــــــــده (2691/1) زن به مـــرد اعرابی گفت :