شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و چهل و هفتم جزء دوم از دفتز اول

در نمد دوختنِ زنِ عرب سبویِ آبِ باران را و مُهر نهادن بر وی از غایتِ اعتقادِ عرب مرد گفت آری سبو را سـربند هین که این هدیه ست ما را سودمند (2723/1) در نمد در دوز تو این کــوزه را تا گشـاید شـــــه به هدیه روزه را (2724/1) کین چنین اندر همه آفاق نیست جــــــز رحیق و مایۀ اَذواق نیست (2725/1) به جهت روشن شدن اعتقاد بسیار مرد و زن اعرابی بدون آنکــــــه بخواهیم خواننده را به سمت قصّه خوانی سوق دهیم اشاره می شود : اصل داستان کــــــه در جوامع الحکایات عوفی ضبط