شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی دویست و نود و چهارم جزء چهارم از دفتز اول

صد دریغ و درد کـــین عاریتّی امّتان را دور کـــــــــــــرد از امّتی (3261/1) من غلامِ آن که او در هر رِباط خویش را واصل نداند بر سِـــماط (3262/1) بس رباطی که بباید ترک کرد تا به مسکن در رسد یک روز مرد (3263/1) صد دریغ و درد که وجود این پرتو عاریتی حکمت ، امّت هائی را از امّتی دور کــــرده و آنان را از حالت " جمع " به حالت " کثرت " کشانیده و الی هـــمه یک امّت بودند . من غلام آن کســـی هستم که او در هر منزل از منازل میانه ی راه (سماط ) خود را واصل نه مطالب برگزیده...