شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و یازدهم جزء چهارم از دفتز اول

گفت خَلقان چون ببینند آســـــمان من ببینم عــــــرش را با عرشیان (3511/1) هشت جنّت،هفت دوزخ پیشِ من هست پیدا همچو بت پیشِ شمن (3512/1) یک به یک وامی شناسـم خلق را همچو گنــــــدم من زِ جَو در آسیا (3513/1) کـــه بهشتی کیست و بیگانه کِیَست پیشِ من پیــدا چو مار و ماهِیُست (3514/1) مولانا قبلاً معیّت با حق را برای سالکان روشن نموده و در این بخش زید را بنـــده ای مؤمن نشان می دهد که با حق معیّت دارد و دلش صیقل خورده همـــــان " دلی کز آسمانها برتر است " و " مطالب برگزیده...