شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و دهم جزء چهارم از دفتز اول

گــــــرچه نحو و فقه را بگذاشتند لیک محوِ فقــــر را برداشتند (3501/1) تا نقوشِ هشـــت جنـّت تافتست لوحِ دلشان را پذیرا یافتست (3502/1) برترند از عرشض و کرسیّ و خَلا ساکنانِ مَقـعَــدِ صــدق خدا (3503/1) اگر چه اهل صیقل علوم ظاهری احکام و مباحث فقهی را کنار گذاشــته اند امّا زدودن خود را و توجه به فقر را انتخاب کردند و چون خود را محتاج و نیازمند او دانستید تمام نقش های بی رنگ بدون حجاب تافته و دل آنان را پذیرا شده است در نتیجه اینان از عرش و کرسی و عالم