شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و هفتم جزء چهارم از دفتز اول

از هوا ها کی رهی بی جامِ هو؟ ای ز هو قانع شــــده با نامِ هو (3457/1) از صفت و ز نام چه زاید؟ خــیال و آن خیالش هست دلّالِ وصـال (3458/1) دیده ای دلّال بی مدلول هیــچ؟ تا نباشــــد جـاده،نبود غول هیج (3459/1) هیچ نامی بی حقیقت دیده ای یا ز گاف و لامِ گُل گُل چیده ای؟ (3460/1) مولانا در این ابیات کســانی را مخاطب قرار داده که در اسـم مانده اند ، نام و صفت خداوند را پرستش می نمایند و از حقیقت و فطرت الهی غافل شده اند .