شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و شانزده جزء چهارم از دفتز اول

متّهم کردنِ غلامان و خواجه تاشان مر لقمان را که آن میوه های تَروَنده را که می آورم ، او خورده است بود لقمــــان پیشِ خواجۀ خویش در میانِ بنــــــــــدگانش خوارتن (3588/1) می فرسـتاد او غلامان را به باغ تا کـــــــــه میوه آیدش بهرِ فراغ (3589/1) بود لقمان در غلامان چون طُفَیل پُر معانی،تیره صورت همچو لیل (3590/1) آن غلامان میـــــوه هایِ جمع را خوش بخوردنـد از نهیبِ طَمع را (3591/1) غلامی لقمان نام از میان غلامان دیگر نزد اربابش از نظـــر بدنی حقیرتر بود . مطالب برگزیده...