شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و بیست و پنجم جزء چهارم از دفتز اول

مال تخمست و به هر شوره منه تیغ را در دستِ هـــر ره زن مده (3722/1) اهل دین را باز دان از اهلِ کـــین همنشینِ حق بجو ، با او نشین (3723/1) هـــر کسی بر قومِ خود ایثار کرد کاغه پندارد کــه او خود کار کرد (3724/1) ثروت همانند بذر گیاه است که اگر به ناصالح به بخشی در حقیقت بذر در شــــــــوره زار پاشیده ای و هیپ ثمری نخواهد داشت، همین طور هم شمشیر را در دست هـــر قطاع الطریقی قرار نده اهل دیانت را از

مطالب برگزیده