شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و چهل و دوم جزء چهارم از دفتز اول

افتادنِ رکابدار هر باری پیشِ امیرالمؤمنین علی - کرم الله وَجهَهُ - که ای امیرالمؤمنین ، مرا بکُش و ازین قضا بِرَهان بازآمد کای علی زودم بکُـــش تا نبینم آن دم و وقتِ تُـــــرش (3943/1) من حلالت می کنم،خونم بریز تا نبیند چشم من آن رستخیز (3944/1) نیکلسون نوشته:" رستخیز شاید به شور و غوغا و ماتم و زاری کـه قاتل سبب برپا شدن آن می شود نیز اشارت دارد"(1) ، و در تــــــرجمه ی مثنوی ،مترجم آن (حسن لاهوتی و ویراستار آن بهاء الدین خرمشاهی ) آورده که :" مرا مگذار