شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و شست و دوم جزء اول از دفتر دوم

حق فرســــــــتاد انبیا را با ورق تا گــــــــزید این دانه ها بر طَبَقَ (285/2) پیش از یشان ما همه یکسـان بُدیم کس ندانستی کـــــــه ما نیک و بَدیم (286/2) قلب و نیکو در جهان بودی روان چون هــــــمه شب بود و ما چون شب روان (287/2) تا بـــرآمــــد آفتــــــــاب انبـــــیا گفت ای غِش دور شو، صافی بیا (288/2) خداوند پیامبران را با دستورات الهی فرستاد تا دانه های نیک ، انسان های پارسـا و نیکو را انتخاب و تتفکیک نمایند و الی قبل از آن چون میزانی نبود تا کسی مطالب برگزیده...