شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و شست و یکم جزء اول از دفتر دوم

تا تو تن را چرب و شـیرین می دهی جوهـــرِ خود را نبینی فربهی (265/2) گــــر میانِ مُشک تن را جا شود روزِ مِردن گَندِ او پیدا شـــــود (266/2) مُشک را بر تن مزن، بر دل بمال مُشک چه بود؟ نام پاکِ ذوالجلال (267/2) جوهر همان گوهراست که در عربی گ وجود ندارد . ذوالجلال بمعنی خداوند . تا زمانی که ببدنت می رسی و چرب و شیرین باو میرسانی و تن خاکی خود را با شهوات و تمایلات نفسانی چرب و شیرین می پروری نخواهی توانست ذات خود را ببینی همیشه چاق و فربهی، حال اگر این تن