شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و هفتاد و یک جزء اول از دفتر دوم

منبعِ گفتارِ این ســـــــــوزی بُود و آن مقلّد کهـــــــنه آموزی بُود (496/2) هین مشو غرّه بدان گفتِ حزین بار بر گاوست و بر گردون حنین (497/2) هم مقلّدنیست محــروم از ثواب نوحه گر را مُزد باشد در حساب (498/2) غرّه بمعنی بی هوده امید داشتن . گردون بمعنای چرخ . حنین به معنای فریاد از روی اندوه و یا شادی . ثواب یعنی پاداش کار . منبع گفتار آن محقق از رنج کشیدن برای درک حقیقت است امّا آن مقلد سخن کهـــــــــنه آموخته ای است که تقلید وار بیان شده ، تو ای سالک بی مطالب برگزیده...