شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و شصت وهشتم جزء اول از دفتر دوم

ما که کورانه عصاهـــا می زنیم لاجـــــــرم قندیل ها را بشکنیم (436/2) ما چو کُرّان نا شنیده یک خطاب هـرزه گویان از قیاسِ خود جواب (437/2) ما ز موسی پنــــد نگرفتیم کــو گشت از انکارِ خِضـــــری زرد رُو (438/2) با چنان چشمی کـــه بالا می شــــتافت نورِ چشمش آسمان را می شکافت (439/2) کــرده با چشمت تعصّب موسیا از حماقت چشمِ موشِ آســــــیا (440/2) قندیل بمعنی پایه چراغ . کورانه عصا زدن به این دلیل ا

مطالب برگزیده