شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و هشتاد وچهارم جزء اول از دفتر دوم

چون غلام هندوی کو کین کَشَد از ستیزۀ خواجه خود را می کُشَد (798/2) سرنگون می افتـــــد از بامِ سرا تا زیانی کرده باشــد خواجه را (799/2) گـــر شود بیمار دشمن با طبیب ور کنـــد کودک عداوت با ادیب (800/2) در حقیقت ره زنِ جانِ خودنــــــد راهِ عقل و جانِ خود را خود زدنــــد (801/2) گازُری گـــــر خشم گیرد ز آفتاب ماهیی گر خشم گیــــرد ز آب (802/2) تو یکی بنگــر کــــــــرا دارد زیان عاقبت که بود سیاه اختــــر از آن؟ (803/2)