شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و هشتاد وپنجم جزء اول از دفتر دوم

روشنیئی کــــــــو حیاتِ اوّلست رنجِ جان و فـــــتنۀ این احولست (827/2) احولیها اندک اندک کم شـــــــود چون ز هفصد بگــذرد،او یَم شود (838/2) آتشی کــه اصلاحِ آهن یا زرست کی صلاحِ آبی و سـیبِ تَرَست؟ (829/2) سیب و آبی خامیی دارد خفیــف نی چو آهن تابشی خواهـــــد لطیف (830/2) لیک آهن را لطیف آن شـعله هاست کو جَـــــذوبِ تابشِ آن اژدهاست (831/2) هست آن آهن فقیرِ سخت کَش زیرِ پُتک و آتش او ســـــــــرخ و خَوش (832/2) حاجبِ آتش بُوَد بی واســـــــطه در دلِ آتش مطالب برگزیده...