شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی صد و هشتادم جزء دوم از دفتز اول

چونکه زد بســـیار و گریان سر نهاد چنگ بالین کــــــرد و بر گوری فتاد (2091/1) خواب بردش مرغِ جانش از حَبس رَست چنگ و چنگی را رها کرد و بجَست (2092/1) گشت آزاد از تن و رنجِ جهـــــــــان در جهانِ ســــــــاده و صحرایِ جان (2093/1) مطربِ چنگ نواز چون در آخرین لحظاتِ عمر خداجو گردید و از هستی خود بیرون آمـــــد و برای او چنگ را بدست گرفت گـــریان و زار بسیار چنگ زد ( " تا نگــــرید طفل کی جوشد لبن " و یا " تا گــــرید کودک حلوا فروش / دیگ رحمت ناید به جوش ")