شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی صد و هفتاد و هشتم جزء دوم از دفتز اول

اُستُنِ این عالم ای جان غفلتست هوشــیاری این جهان را آفتست (2069/1) هوشـیاری زان جهانست و چو آن غالب آید ، پَست گردد این جهان (2070/1) هوشــــیاری آفــــتاب و حرص یخ هوشــیاری آب و این عـالَم وَسَخ (2071/1) زان جهان اندک ترشّح می رسـد تا نغُـــرّد در جهان حـرص و حسد (2072/1) گر ترشّح بیشتر گــــــردد ز غیب نه هنر ماند در این عــالم نه عیب (2073/1) این ندارد حــد ، ســـــویِ آغاز رو ســـــویِ قصّۀ مَـــردِ مطرب باز رو (2074/1) اساس و پایه ی این دنیا ، ای مطالب برگزیده...