شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی صد و هفتاد و ششم جزء دوم از دفتز اول

در معنی این حدیث که " اِغتَنِمُوا بَردَ الرَّبیعِ " اِلی آخِرِه گفت پیغامبر ز ســـرمایِ بهار تن مپوشــــــانید یاران زینهار (2049/1) زانکه با جانِ شما آن می کند کان بهران با درختان می کند (2050/1) لیک بگــــــریزید از سردِ خزان کان کند کو کرد با باغ و رَزان (2051/1) پیغمبر فرموده که ای یاران مبادا از ســرمای بهار تن را بپوشانید ، چون این سـرمای بهاری با جان شما همان کاری را می کند کــــه با درختان می نمایــد یعنی زندگی و طراوت می بخشد تا دل و جان لطیف و